Waar zouden we zijn als we niet konden proeven? Die vraag stellen we onszelf niet zo vaak. Stel je nu eens voor dat je geen smaak meer hebt. Dat je alleen de textuur van eten in je mond kan voelen. Dan zal wijn hetzelfde als water en limonade aanvoelen. Je moet er toch niet aan denken? Daarom mogen we best heel dankbaar zijn voor onze tong die ons iedere dag een culinair rijkdom schenkt.

Maar hoe werkt het nu eigenlijk? Hoe proeven we nu eigenlijk zoet, zout, bitter en zuur?

De tong bestaat uit spierweefsel en een dik slijmvlies. In dit slijmvlies bevindt zich het smaakzintuig die bestaat uit smaakpapillen waarmee we proeven. Het smaakzintuig is verspreid over de tong met concentraties aan de voorkant, zijkant en achterkant. Bittere dingen proef je achter op je tong, zure in het midden en zout en zoet op het topje.

Je smaakzin en je reukzin werken samen. De duizenden kleine smaakpapillen op je tong nemen de smaken op van voedsel en drank. Je neus zit vol met dunne haartjes die de geuren opvangen  en de in de neus aanwezige zenuwen sturen boodschappen over de reuk naar je hersenen. Als je dus iets eet, ruikt je neus de geur en je tong proeft de smaak.

Smaak wordt sterk beïnvloed door reuk. Als je aan iets sterks ruikt terwijl je iets anders eet wordt hetgeen je eet flink beïnvloed door wat je ruikt. De smaak kan zelfs helemaal omslaan in hetgeen wat je ruikt. Houd maar eens een ui onder iemands neus en laat hem daarna fijngeprakte appel en fijn geprakte aardappel eten. Proeft hij nog verschil? De ui brengt je in verwarring.

Al met al is onze tong een heel bijzonder lichaamsdeel die ons werkelijk iedere dag de kunst van proeven leert.